Historia Evertonu
Everton Football Club to jeden z najlepszych angielskich zespołów, z długą i bogatą historią. Rozgrywki 2017/18 to już sezon numer 119 od momentu założenia ligi w Anglii, a 115 sezon Evertonu w najwyższej klasie rozgrywkowej.


Wybierz okres:

- Początki (1878-1888)
- Okres przed I wojną światową (1888-1915)
- Okres międzywojenny (1915-1939)
- Chude lata po wojnie (1945-1960)
- Powrót na szczyt (1960-1973)
- Jałowe lata 70-te (1973-1981)
- Era Kendalla (1981-1987)
- Od szczytu do dna (1987-1994)
- Era Royle'a (1994-1997)
- Na przełomie tysiącleci (1997-2002)
- Era Moyesa (2002-2013)
- Czasy najnowsze (2013- )


Na przełomie tysiącleci
1997-2002


Po odejściu Royle'a nie było łatwo znaleźć nowego szkoleniowca. Prezes Evertonu, Peter Johnson, chciał na stanowisko zatrudnić pracującego w Barcelonie, byłego trenera Anglików, Bobby'ego Robsona, ale wszystko zakończyło się fiaskiem. Innym kandydatem, głównie kreowanym przez media, był grający wcześniej w Evertonie Andy Gray, jednak ostatecznie na 'gorącym krześle' na ławce trenerskiej The Toffees, po raz trzeci, usiadł Howard Kendall. Przez 4 lata odkąd odszedł on z Evertonu, wszystko zmieniło się na gorsze. Mimo uratowania finansów klubu, sytuacja w budżecie wciąż nie była ciekawa i Kendall musiał skupić się głównie na utrzymaniu The Toffees w lidze.

Przez bardzo długi czas Everton znajdował się w strefie spadkowej. Do ostatnich chwil trzeba było toczyć bój z Boltonem, o to, która drużyna pozostanie w Premier League. Przed ostatnią kolejką Kłusaki miały 1 punkt przewagi i w perspektywie mecz z Chelsea, wszyscy obawiali się o zaangażowanie w to spotkanie Londyńczyków, gdyż 4 dni później czekał ich finał Pucharu Zdobywców Pucharów. The Toffees mierzyli się natomiast u siebie z Coventry City.

Już w 6 minucie na Goodison Park prowadzenie Evertonowi dał jeden ze sprowadzonych wcześniej przez Kendalla zawodników, Gareth Farrelly. Wszyscy oczekiwali jednak z niepokojem wieści z meczu Boltonu. Wrzawa ogarnęła Goodison, gdy rozeszła się informacja, iż Chelsea wyszła na prowadzenie. Ich serca zamarły jednak, gdy w 85 minucie karnego dla The Toffees nie wykorzystał Barmby i gdy 3 minuty później wyrównującą bramkę strzelił Dion Dublin. Po nerwach do ostatniej sekundy, całe Goodison Park wybuchnęło radością, gdyż tylko dzięki lepszemu stosunkowi bramek, to Everton utrzymał się w lidze.

Nie uratowało to jednak posady Kendalla, którego miejsce zajął Walter Smith. Kendall nie dokonał żadnych spektakularnych transferów, natomiast Smith sprowadził na Goodison Park Johna Collinsa za 2,5 miliona funtów, Oliviera Dacourta za 4,5 miliona oraz młodego Marco Materazziego. Do klubu przybyli również bramkarz Steve Simonsen i napastnik Ibrahima Bakayoko. Z klubu sprzedany natomiast został Duncan Ferguson, za 7 milionów do Newcastle. Za transfer ten odpowiedzialny był przede wszystkim Johnson. Kariera fana Liverpoolu, Petera Johnsona, jako prezesa Evertonu skończyła się ostatecznie w grudniu 1999 roku, gdy wycofał się on z działalności w klubie.

Tymczasem Evertonowi wciąż nie wiodło się najlepiej w lidze, po serii słabszych występów po Nowym Roku The Toffees bardzo niebezpiecznie zbliżali się ku dnu tabeli. Pozyskano jednak na zasadzie wypożyczenie z tureckiego Trabzonsporu Kevina Campbella, którego 9 ważnych bramek uchroniło Everton przed spadkiem. Razem z nim w linii ataku zaczął występować 18-letni wówczas Francis Jeffers. The Toffees ostatecznie odbili się od dna i na koniec sezonu zajęli 14 miejsce.

Pierwszym krokiem przed nowym sezonem było skompletowanie transferu wypożyczonego Campbella. Niestety klub opuścili Dacourt, Materazzi i Bakayoko, lecz w ich miejsce pojawili się Mark Pembridge, Abel Xavier i Joe-Max Moore. Everton przed dłuższy czas znajdował się w górnej połówce tabeli, jednak kontuzje kilku zawodników spowodowały spadek wyników i ostatecznie 13 pozycję na koniec sezonu 1999/2000. W sezonie tym Bill Kenwright wykupił też większość akcji klubu które wciąż były w posiadaniu Johnsona.

Przed kolejnym sezonem pewne było, iż na jego początku dostępny nie będzie Kevin Campbell, który przeszedł wcześniej operację, dlatego Walter Smith zdecydował się kupić z powrotem z Newcastle Duncana Fergusona, który również bardzo często ulegał różnym urazom. Sezon nie był jednak w wykonaniu The Toffees udany, gdyż po raz kolejny bliżej im było do strefy spadkowej niż do choćby górnej połówki tabeli. Ostateczne na koniec rozgrywek zajęli miejsce 16.

Przed sezonem 2001/02 głośno było po odejściu w sumie za 14 milionów funtów Francisa Jeffersa i Michaela Balla, którzy odmówili przedłużenia swoich umów. W tym okienku na Goodison Park ściągnięto jeszcze za darmo z Celticu Alana Stubbsa i za 4,5 miliona z Anderlechtu Polaka z kanadyjskim paszportem, Tomasza Radzińskiego. Sezon zaczął się bardzo dobrze, po 3 spotkaniach z 7 punktami Everton był liderem, ale później rzeczywistość pokazała, że The Toffees wciąż borykali się z kryzysem, gdyż na koniec rozgrywek zajęli dopiero 15 miejsce. W marcu 2003 Walter Smith stracił swą posadę, a na jego miejscu w zaledwie 48 godzin pojawił się młody szkoleniowiec Preston, David Moyes.





www.EvertonPoland.com